Terugblik op CEDIA Expo 2021

Door: Kimberly Lancaster

Opmerking: Dit blogbericht is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Caster Communications. Je kunt het hier vinden.

Ik ben een van de bezoekers van CEDIA Expo 2021. Omdat ik Expo bijna elk jaar sinds 1993 heb bezocht, heb ik veel inzicht in deze beurs. Ik kwam in 2001 thuis van Expo en werd wakker met wat later bekend zou worden als 9/11. Ik zag de beurs zich herstellen en jaar na jaar groeien tot haar hoogtijdagen, voordat de huizenmarktcrisis toesloeg. Ik heb de beurs de afgelopen tien jaar zien groeien en krimpen. Afgelopen najaar kreeg de beurs een klap te verwerken toen deze niet fysiek doorging, maar dat was niets vergeleken met de teleurstelling die CEDIA Expo afgelopen week te verduren kreeg.

Het is zo moeilijk om de teleurstelling die zich in de laatste twee weken van augustus heeft voorgedaan, volledig uit te drukken in de woorden dat exposanten één voor één, en vervolgens massaal, hun terugtrekking uit de Expo aankondigden. Ik was elke dag met tientallen mensen aan de telefoon, deelde wat we hoorden, verifieerde onze bronnen, zocht naar bevestigingen en ontkenningen, en werd geconfronteerd met de harde realiteit dat op de maandag van de Expo-week het vloeroppervlak met 75% was gekrompen en de bezoekersverwachtingen waren gedaald tot minder dan 1000 mensen. Caster liet 7 van de 8 exposerende klanten zich terugtrekken van de beurs. Het was hartverscheurend. Er ging geld verloren en er werd geld verspild, maar nog onheilspellender is de angst dat beurzen niet meer terug zullen komen van COVID. Als dat waar is, dan is ‘business as usual’ een verre ideaalbeeld dat we misschien nooit meer zullen zien.

Ik ben gevaccineerd. Mijn Caster-team is gevaccineerd. Onder mijn cliënten had niemand toegegeven niet gevaccineerd te zijn. Van al mijn geplande mediabijeenkomsten zei iedereen opnieuw dat ze waren gevaccineerd. Ook al was het met tegenzin, we accepteerden dat we maskers op de vloer gingen dragen in situaties met vreemd gevaar, maar iedereen gaf ook toe dat ze niet konden wachten om samen rond te hangen, iets te drinken en feest te vieren. Iedereen was bereid door alle hoepels te springen die nodig waren om een ​​“veilige en succesvolle” show te hebben, zelfs als we wisten dat we in groepen van vertrouwde collega's waarschijnlijk zonder masker zouden zijn en elkaar zouden knuffelen.

Waarom viel de Expo uiteen, wetende welke voorzorgsmaatregelen en risicotolerantie er bestonden? Gebaseerd op mijn ervaring op de show en de ruim vijftig gesprekken die ik heb gehad met fabrikanten, dealers, distributeurs, vertegenwoordigers, dealers en media die zowel de show bijwoonden als deze oversloegen, heb ik een aantal goed ontwikkelde theorieën. Geen van hen heeft veel met COVID te maken, behalve de slecht afgehandelde gezondheids- en veiligheidscommunicatie door het Expo-management.

Theorie 1: De ROI was er nog niet voordat de annuleringen begonnen.

Nadat de early bird-registratie was gesloten, lekte een nummer uit. Er gingen geruchten dat er minder dan 4000 inschrijvingen waren voor de show. Dit was zeker een laag aantal, maar aangezien het de eerste show na de pandemie was, had ik er geen last van. De exposerende fabrikanten, die enorme budgetten voor het evenement hadden toegewezen, waren minder vergevingsgezind. Het gerucht ging ook dat de eerste twee bedrijven die de Expo verlieten, in het begin slechts zachtjes aan het evenement waren toegewijd. Omdat de ROI er verdacht uitzag, werd uitval aantrekkelijk.

Theorie 2: Het is een annuleringsgeneratie, maar geef ons een reden om in jou te geloven.

De stijging van de Delta-variant na 4 ^juli was de lont van zes weken die de Expo deed instorten. Het was absoluut de aanleiding voor de massale uitstroom van bezoekers, maar het had voorkomen kunnen worden als iemand de waarschuwingssignalen had herkend en tijdig had gereageerd. Mensen wilden naar de Expo, maar iedereen had tegenstrijdige gevoelens. Ze vroegen zich af: "Is dit wel de juiste beslissing? Valt het evenement nog binnen mijn risicotolerantie? Kan ik mijn personeel vragen om te gaan? Is er genoeg waarde te behalen om vrije tijd op te nemen van werk en klantprojecten, of de kosten van reizen en exposeren te rechtvaardigen?" Emerald slaagde er niet in om op al deze vragen een duidelijk en overtuigend "ja" te geven. Crisiscommunicatie vereist snel handelen. Binnen 24 uur na de eerste tekenen van problemen moet een woordvoerder met empathie en een duidelijke boodschap worden ingezet. Emerald was blind voor wat er gaande was. Ze hadden geen goed inzicht in deze branche en de bijbehorende community, en ze onderschatten ten zeerste hoe deze branche zou reageren op een piek in de Delta-variant. Ze hielden dealerforums, sociale media of de externe pers niet in de gaten voor reacties, en tegen de tijd dat ze dat wel deden, was het veel te laat en grotendeels halfslachtig. De communicatie was ongevoelig, eenzijdig en zelfzuchtig, zonder enige geruststelling dat dit überhaupt mogelijk zou zijn als iedereen zou samenwerken. De massale uittocht van de Expo was een voorbeeld van hoe de cancelcultuur zich in de praktijk ontwikkelt.

Theorie 3: Emerald Expositions laten de politiek het beleid sturen.

Emerald had een korte periode om de situatie onder controle te krijgen door zelfverzekerde acties te ondernemen om de deelnemers gerust te stellen. Zodra de eerste drop-out verklaarde dat ze zich terugtrokken uit de show vanwege de opkomst van de Delta-variant, had Emerald universele maskermandaten moeten afkondigen en zowel een media-blitz als een poging van de basis moeten beginnen om de volledige gezondheids- en veiligheidsprotocollen te communiceren die dat zouden doen. worden geïmplementeerd om de show door te laten gaan, inclusief eventuele nieuwe maatregelen. In plaats daarvan verraste Emerald mij en vele andere waarnemers door een harde grens in het zand te trekken en een eresysteem in stand te houden, waardoor iedereen ontmaskerd kon worden als hij of zij gevaccineerd was (of beweerde te zijn). In een week tijd trokken ruim 100 exposanten zich terug. Het is gemakkelijk te begrijpen waarom dat gebeurde. Grote bedrijven willen niet het HR-risico lopen dat werknemers naar een rode zone worden gestuurd en naar een evenement dat geen mandaten heeft afgegeven in overeenstemming met hun eigen COVID-bedrijfsbeleid. Dus waarom heeft Emerald dit pad gekozen?

Leuk weetje: Emerald heeft hun medewerkers verplicht altijd maskers op te hebben tijdens de Expo. De medewerkers van het congrescentrum die op het evenement werkten, waren gemaskerd. Er was het rood-geel-groene systeem dat het niveau van comfort aangaf bij sociaal contact, zoals high fives of knuffels (waar niemand van wist tot ter plaatse en dat op zichzelf al een gespreksonderwerp in de media was). Overal in het congrescentrum was bewegwijzering voor sociale afstand, en nog veelzeggender waren de mensen die exposeerden met hun maskers op of in de aanslag als een bezoeker met een masker op naar voren kwam. Mensen waren aardig en hoffelijk tegen elkaar en deelden vrijelijk hun vaccinatiestatus of gaven toestemming aan hun kleinere groepen als ze de maskers konden afzetten. Met andere woorden: het was burgerlijk.

Emerald was bezorgd over de gevolgen van een universeel maskermandaat, en was begrijpelijkerwijs bang dat ze dit niet zouden kunnen afdwingen, en dat mensen boos zouden zijn als ze het zouden proberen. Ze onderschatten de mate waarin mensen in de CI-industrie bereid zijn elkaar halverwege te ontmoeten om zaken te doen. Eerlijk gezegd, als Emerald lang vóór de eerste annulering, of reactief binnen 24 uur na het eerste nieuws, een maskermandaat had afgegeven, had dit misschien het verschil kunnen maken – de showervaring zou waarschijnlijk vrijwel hetzelfde zijn geweest, afgezien van de toevoeging van tientallen exposanten en een paar duizend bezoekers. Voorzorgsmandaten hebben fabrikanten misschien gedwongen toe te geven dat ze daalden vanwege de ROI en niet vanwege COVID, en ik denk dat niemand dat wil toegeven. Ik denk dat er een redelijke kans is dat als een paar belangrijke exposanten waren gebleven, omdat Emerald het voor hen mogelijk had gemaakt om hun beslissing te valideren, ook dealers zich naar Indianapolis zouden hebben gewaagd, en het hele landschap er anders had uitgezien, en de ROI misschien wel een aangename verrassing geweest.

CEDIA Expo was een gemiste kans om te laten zien dat zaken gedaan kunnen worden. Vanwege het kleinere karakter van de show en de intimiteit van deze gemeenschap had Expo een lichtend voorbeeld kunnen zijn van een beurs uit het pandemietijdperk. Als branche moeten we een weg voorwaarts vinden met beurzen en evenementen, want ondanks de teleurstelling herinnerde CEDIA Expo ons aan wat we hebben gemist. Expo-bezoekers zeiden dat ze genoten van wat ze te zien kregen. Touch-and-feel en interactieve demo's, vergelijkbaar met een handdruk, helpen de klus te klaren. Er waren geselecteerde mogelijkheden om zaken te doen. We hebben showmanagement nodig dat het vertrouwen wekt dat alle redelijke voorzorgsmaatregelen zijn genomen om het risico te verlagen en de waarde van het evenement te beschermen. Terwijl we uitkijken naar Infocomm en CES 2022, hoop ik dat AVIXA en de CTA leren van de fouten van anderen. Beurzen zijn een belangrijk onderdeel van het bedrijfsleven, en ik zou het vreselijk vinden als ze verdwijnen.